Edith Snoek

Edith Snoek (1958) werkt aan verschillende series. Vooral bekend zijn haar meisjes en jonge vrouwen. Kwetsbaarheid, schoonheid en vervreemding vormen haar uitgangspunt. Dit bereikt ze vaak door meerdere bijna identieke ‘portretten’ naast elkaar te schilderen. De modellen zijn geen echte personen, maar door de manier waarop ze geschilderd zijn, zijn ze abstract en universeel. Ze lijken in gedachten verzonken, dromerig en in zichzelf gekeerd.

Sinds Edith in 2019 in Zeeland woont en werkt, is ze landschappen gaan schilderen. Door de coronapandemie had ze veel tijd om lange wandelingen te maken, het landschap te verkennen en al haar indrukken in haar atelier op doek vast te leggen. Er ontstonden verstilde doeken, vaak breed en leeg. Soms met mensen, soms zonder. Kwetsbaarheid is ook hier een terugkerend thema.

Naast de inhoudelijke kant is Edith ook geïnteresseerd in het technische aspect van haar werk. Ze schuwt experimenten niet; de verf wordt zowel pasta-achtig als in meerdere lagen aangebracht, of geglazuurd. Reinigen, schuren, schrapen en breken horen bij het proces. Haar kleurenpalet is bijna altijd “ton sur ton”. De serie Vrouwenportretten ontstond naast de landschappen. De meisjes werden jonge vrouwen, hun huid een spel van verf.